Zoek niet iemand die je "nodig heeft", maar iemand die voor jou kiest, zelfs als je zou kunnen vertrekken.

In dit artikel:

Soms blijven relaties voortbestaan zonder dat ze echt goed voelen: ze zijn eerder een gewoonte dan een keuze. Veel mensen raken vast in de rol van steunpilaar omdat ze hebben geleerd dat liefde verdiend moet worden door onmisbaar te zijn — steun, stabiliteit, het vermogen om iemand anders overeind te houden. Aanvankelijk geeft dat bevestiging en eigenwaarde, maar op den duur blijkt dat "nodig hebben" iets anders is dan liefhebben.

Als je de ander draagt, schuif je jezelf naar de achtergrond: je zwijgt, past je aan en verandert je gedrag uit zorg voor de vrede of het evenwicht. Die ongelijkwaardige dynamiek leidt vaak tot heftigheid — dramatische wisselingen tussen intens samenzijn en conflicten — die onterecht als passie wordt geïnterpreteerd. In werkelijkheid is er veel angst in het spel: angst voor eenzaamheid, voor leegte, voor jezelf onder ogen zien. Degene die je nodig heeft, zoekt vooral de rust en zekerheid die jij verschaft, en ziet je daardoor niet volledig als mens met grenzen en vermoeidheden.

Het fundamentele verschil is dat iemand die je nodig heeft blijft vanuit afhankelijkheid, terwijl iemand die voor je kiest blijft vanuit beslissing en verlangen. Een relatie gebaseerd op kiezen kent meer rust: minder spectacle, minder constante bewijzen, meer ruimte om onvolmaakt en moe te zijn zonder gerepareerd te worden. Vrede en stabiliteit zijn geen saaiheid maar vaak tekenen van volwassen liefde.

Praktisch: zoek een partner die jou bewust kiest en niet alleen op je leunt. Ken de tekenen van gezonde relatiepatronen — wederkerigheid, gelijkwaardigheid, emotionele verantwoordelijkheid en ruimte voor jezelf — en wees bereid je eigen grenzen te bewaken. Liefde die elke dag opnieuw wordt gekozen, is duurzamer dan liefde die alleen maar nodig is.