Zal kunstmatige intelligentie de dood overwinnen? Waarom je de komende 10 jaar koste wat kost moet overleven om minstens 150 jaar oud te worden.
In dit artikel:
Als je de komende tien jaar overleeft, is er een realistische kans dat je 150 jaar kunt worden — niet als verzwakt rol model in een verpleeghuis, maar fit genoeg om op je honderdste te tennissen. Die provocerende uitspraak vormt de rode draad van dit stuk: veroudering wordt steeds minder gezien als onvermijdelijk lot en meer als programmeerfout in onze biologische “software” die met technologie kan worden gerepareerd.
Wat er nu in de labs gebeurt: drie technologische pijlers dreigen het klassieke beeld van ouder worden te veranderen. Ten eerste genetische manipulatie: miljardairs en avontuurlijke proefpersonen reizen naar jurisdicties met losse regels om experimentele gentherapieën te proberen (voorbeeld: Bryan Johnson die follistatine-injecties liet toepassen in Honduras om spiergroei en levensduur te beïnvloeden). Regulators als FDA en EMA blokkeren veel toepassingen uit voorzichtigheid, waardoor medische toeristen en speciale economische zones ontstaan.
Ten tweede cellulaire herprogrammering: onderzoekers zoals David Sinclair werken met zogeheten Yamanaka-factoren om verouderde cellen te “resetten” — vergelijkbaar met het polijsten van een beschadigde cd zodat de oorspronkelijke informatie weer afleesbaar wordt. Experimenten bij primaten hebben al herstel van oogzenuwen laten zien; theoretisch zou zo’n reset ook organen en weefsels kunnen verjongen.
Ten derde kunstmatige intelligentie: algoritmen versnellen medicijnontwikkeling enorm door miljarden moleculen te screenen en effecten te simuleren. Voorbeeld: Insilico Medicine ontwikkelde een kandidaat-medicijn tegen longfibrose in maanden in plaats van jaren. AI kan ook gepersonaliseerde gezondheidsadviezen leveren, je genoom en microbioom monitoren en vroegtijdig ziektebeelden detecteren — wat in sommige visies al rond 2030 routine kan zijn.
Financiering en maatschappelijke gevolgen: traditionele staten en farmaceuten blijken niet de logische motoren van deze revolutie. Publieke systemen zijn vaak bureaucratisch en ondergefinancierd (de auteur gebruikt Slovenië als casus: sterke artsen, zwak systeem en burgers die vullen met inzamelingen). In plaats daarvan ontstaan gedecentraliseerde fondsen uit de cryptowereld (DeSci), zoals VitaDAO, die onderzoek direct financieren zonder klassieke bureaucratische trageheid. Dat roept ethische en regulatoire vragen op maar accelereert innovatie.
Risico’s en politieke uitdagingen: als levensverlengende technologieën beschikbaar worden, dreigt een scherpe tweedeling tussen zij die ze kunnen betalen en zij die “natuurlijk” blijven verouderen. Pensiesystemen gebaseerd op 19e-eeuwse aannames (werken tot 65, daarna kort leven) zullen instabiel worden als veel mensen eeuwenlange arbeids- en consumptiepatronen hebben. Politieke elites lijken onvoorbereid op deze omwenteling.
Advies van de auteur: wacht niet op de staat. Neem je gezondheid in eigen hand — regel medische tests, gebruik wearables, investeer in preventie — en bouw zelf kapitaal op (ook: leer investeren, mogelijk in nieuwe instrumenten zoals crypto) om toegang te kopen tot sneller beschikbare behandelingen. De komende tien jaar (tot circa 2035) zijn cruciaal: overleef die overgangsfase en je kans op extreem verlengd gezond leven stijgt dramatisch.
Kortom: wetenschappelijke doorbraken (gentherapie, cellulaire reset, AI) plus nieuwe financieringsmodellen kunnen ouderdom behandelen als een te repareren fout. Maar toegang, regelgeving, en sociale ongelijkheid bepalen of die belofte een collectieve vooruitgang wordt — of een luxe voor enkelen.