Waarom kreeg ik pas op mijn 30e de diagnose ADHD? Een expert vertelt
In dit artikel:
Jarenlang leek er niets mis: school- en werkprestaties waren goed en naar buiten toe functioneerde ze normaal. Intern worstelde de schrijfster echter met een voortdurende onrust, snel wisselende gedachten, overprikkeling en moeheid. Als kind werd ze gezien als “een beetje onrustig”, maar ze leerde vroeg maskeren: sociaal gewenst gedrag aannemen, taken op tijd afronden en druk vermijden om niet op te vallen. Dat verbergen kostte veel energie en maakte haar chronisch uitgeput zonder duidelijke verklaring.
Op haar 24e kreeg ze onverwacht een paniekaanval, een jaar later een burn-out en later long COVID, met blijvende spanningshoofdpijn. Pas op haar dertigste viel de puzzel in elkaar: ze kreeg de diagnose ADHD. Die erkenning gaf rust en een verklarend kader voor waarom simpele dagelijkse taken als huishouden en administratie steeds zwaarder werden toen ze op zichzelf ging wonen en al haar verantwoordelijkheden zelf moest dragen.
Verpleegkundig specialist GGZ Heike Hörnschemeyer legt uit dat vrouwen vaker succesvol maskeren en daardoor minder snel herkend worden: “Vrouwen zijn over het algemeen beter in staat om ADHD-kenmerken te camoufleren. Ze willen zich aanpassen en zo 'normaal' mogelijk overkomen.” Dat maskeren kost veel energie en draagt bij aan vermoeidheid, overprikkeling en lichamelijke klachten. Er is bovendien vaak overlap tussen ADHD en fysieke problemen; onderzoek naar een mogelijke relatie met long COVID loopt nog.
Na de diagnose volgde psycho-educatie in een groep, wat geruststelling bracht doordat ze zag dat ze niet de enige was. De diagnose veranderde niet alle klachten — met name de lichamelijke gevolgen van long COVID blijven — maar bood begrip en maakte zelfcompassie mogelijk. Ze ziet ook positieve kanten van ADHD: sterke passie, creativiteit en intens genieten van kleine dingen. Medicatie overweegt ze, maar is nog onzeker.
Belangrijke thema’s uit het verhaal: ADHD komt bij vrouwen vaker voor dan wordt gedacht en presenteert zich vaak minder opvallend, waardoor herkenning en diagnose veel later plaatsvinden; langdurig maskeren kan leiden tot mentale én fysieke klachten; erkenning door diagnose kan opluchting brengen, maar roept ook verdriet op over verloren tijd en onvervulde behoeften.