Velen schrikken van de trailer van Ferry Doedens' docu - maar wat vindt een psycholoog ervan?
In dit artikel:
De trailer van de documentaire Ferry Lost, over acteur Ferry Doedens, toont ongenuanceerd beelden van zijn strijd met verslaving en heeft online veel heftige reacties losgemaakt. Kijkers spreken van schokkende en ongemakkelijke beelden; televisiemaker Tina Nijkamp vroeg publiekelijk of zulke beelden überhaupt uitgezonden moeten worden. De discussie draait niet alleen om deze film, maar om een breder ethisch vraagstuk: wanneer helpt openheid over verslaving, en wanneer verandert het in exploitatie?
Doedens zelf reageerde op Instagram: hij erkent dat de trailer hard aankomt en zegt dat het “zijn echte leven” laat zien en dat hij er (deels) nog middenin zit. Tegelijk probeert hij publiek gerust te stellen met de woorden: "PS: jongens, ik ben oké. Ik zit heus niet in een hoekje met een spuit in m’n arm." Dat maakt de kwestie complexer: wie bepaalt of iemand toestemming kan of mag geven om zo’n kwetsbare periode vast te leggen als die persoon mentaal niet op z’n sterkst is?
Reality-tv-psycholoog Geert Nagel Joseph plaatst de beelden in perspectief. Hij benadrukt dat de impact afhangt van wat kijkers verwachtten — een gepolijst portret of juist een confronterend inkijkje dat taboes kan doorbreken. Over de grens tussen eerlijk portretteren en exploiteren zegt hij: "Daar kan maar één iemand antwoord op geven: dat is aan Ferry Doedens zelf." Volgens hem blijven er altijd ethische dilemma’s als je met een kwetsbare doelgroep werkt; belangrijke randvoorwaarden zijn volgens hem “screening vooraf, begeleiding tijdens en na de docu, en vooral inspraak van de betrokkene.”
De trailer van twee minuten laat weinig context zien; de makers beloven dat de lange documentaire dieper ingaat op Doedens’ situatie. Ferry Lost verschijnt vanaf 16 februari op Prime Video. De ontstane publieke discussie toont hoe gevoelig het onderwerp is: openheid over verslaving kan stigma’s verkleinen en herkenning bieden, maar roept ook vragen op over toestemming, verantwoordelijkheid van makers en de mogelijke invloed van publieke blootstelling op iemands herstel. Het gesprek zelf – over media-ethiek, kwetsbaarheid en de grenzen van voyeurisme – blijkt daarmee minstens zo waardevol als de film die het veroorzaakte.