Rouwen doe je niet alleen om doden, maar soms juist ook om wat je níét hebt gekend

In dit artikel:

Cosmo’s Ivana schrijft over de onverwachte rouw die ontstond nadat ze vorig jaar hoorde dat ze door haar chronische ziekten en zeldzame aandoeningen geen kinderen kan krijgen. Hoewel ze nooit een uitgesproken kinderwens had en zichzelf voorhield dat het misschien beter was, voelde het open einde van “misschien ooit” na de diagnose als een definitief “nooit”.

Het verdriet werd sterker toen een goede vriendin enkele maanden later haar zwangerschap aankondigde. Ivana was oprecht blij voor haar, maar voelde tegelijk scherp wat zij zelf zou missen. Dat dubbele gevoel riep schuld en schaamte op, totdat psycholoog Chantal Rijk uitlegde dat beide emoties naast elkaar kunnen bestaan. Volgens haar rouwen mensen niet alleen om wat ze hebben gehad en verloren, maar ook om toekomstbeelden die ze innerlijk al hadden omarmd. Het gaat dan om rouw om een niet-geleefd leven: niet alleen om een kind, maar ook om ervaringen zoals een positieve test, een zwangerschap en het ouderschap.

Rijk benadrukt dat zulke stille verliezen vaak worden onderschat. Ook andere veranderingen, zoals vriendschappen die minder vanzelfsprekend worden wanneer levensfasen uiteenlopen, kunnen een vorm van rouw veroorzaken. Goedbedoelde opmerkingen als “alles gebeurt met een reden” helpen daarbij meestal niet; erkenning, tijd, een luisterend oor en ruimte voor terugkerende emoties wel. Wie het verdriet met anderen wil delen, kan bijvoorbeeld eerlijk zeggen dat hij blij is voor de ander, maar de situatie ook pijnlijk vindt.

Ivana en haar man onderzoeken inmiddels een draagmoedertraject en staan ook open voor adoptie. Tegelijk probeert ze waarde en dankbaarheid te vinden in haar leven zonder kinderen, met haar man, hond, familie en vrienden. Haar verdriet doet daar niets aan af: het laat vooral zien hoe belangrijk de verloren mogelijkheid voor haar was.