Paradise Hotel ging voor mij veel te ver - en dit is waarom
In dit artikel:
De finale van Paradise Hotel schokte niet zozeer door de uitkomst — Mert vertrok met de prijs van 20.000 euro — maar door de weg naar die beslissing en wat daarachter bleek te zitten. Centraal stonden Mert en Chinouk: vooraf aan de ontknoping toonde Mert intens affectie, deed grote liefdesverklaringen, sprak over een gezamenlijke toekomst en toonde lichamelijke intimiteit. Achteraf bleek veel daarvan onderdeel van een strategie om te winnen.
Na de finale verschoven de verhoudingen: Mert legde de oorzaak van zijn keuze deels bij Chinouk, door een incident en haar gedrag aan te wijzen als breekpunt. Die reactie past in een patroon van emotionele manipulatie: eerst love bombing (overdreven idealisering en claimen), vervolgens future faking (beloftes zonder intentie die ze na te komen), en ten slotte het omdraaien van de schuld wanneer grenzen worden gesteld — een dynamiek die veel kijkers als gaslighting ervaarden. In plaats van verantwoordelijkheid voor zijn handelen te nemen, werd haar gedrag gebruikt om zijn keuzes te rechtvaardigen.
De auteur wijst erop dat dit niet alleen televisiekijkers stoort, maar ook problematisch is vanwege de voorbeeldfunctie van dergelijke shows, vooral voor jong publiek dat nog leert wat gezonde relaties zijn. In de spelcontext worden empathie en eerlijkheid gestraft en manipulatie beloond; strategisch inzetten van affectie wordt hierdoor genormaliseerd als bruikbare tactiek, terwijl het in het echte leven als toxisch zou worden bestempeld.
De kritiek reikt verder dan deze aflevering: het roept vragen op over waar de grens ligt tussen entertainment en het normaliseren van schadelijk gedrag. Reality-datingshows creëren prikkelende televisie door drama en strategisch gedrag, maar datzelfde format kan bijdragen aan verwarring over gezonde relatiegrenzen en aanvaarding van manipulatieve technieken. De schrijver vraagt zich daarom af of zulke formats hun houdbaarheidsdatum hebben bereikt of dat kijkers simpelweg zijn vergeten wat acceptabel gedrag is.