Na 5 jaar rijangst heb ik het eindelijk overwonnen - dit zijn de tips die me écht hebben geholpen

In dit artikel:

De schrijver had haar rijbewijs al jaren, maar reed nauwelijks omdat ze in de stad woonde. Na ongeveer vijf jaar kreeg ze zelfs hartkloppingen bij de gedachte aan autorijden. Inmiddels zegt ze haar rijangst te hebben overwonnen en deelt ze de aanpak die haar hielp.

Een belangrijke stap was de onverwachte aankoop van een goedkope, oudere auto van een vriendin. Omdat ze niet bang hoefde te zijn voor dure schade, voelde autorijden minder zwaar. Ze bouwde het rijden geleidelijk op: eerst korte ritten en later langere trajecten, zoals de rit naar kantoor. Een eigen auto is niet voor iedereen financieel haalbaar, benadrukt ze, maar een betaalbare auto kan de prestatiedruk wel verminderen.

Daarnaast maakte ze de drempel zo laag mogelijk. Ze begon in een automaat, omdat schakelen haar extra spanning gaf, en adviseert anderen om eerst met een ervaren begeleider of op bekende, rustige routes te rijden. Pas wanneer de angst afneemt, kunnen ze de moeilijkheid stap voor stap verhogen.

De schrijver raadt ook aan om iedere kleine overwinning bewust te vieren, zoals voor het eerst alleen rijden of naar het werk gaan. Fouten, zoals moeite met parkeren of een lichte botsing tegen een stoeprand, mogen leerzaam zijn, maar hoeven niet de nadruk te krijgen.

Volgens haar is herhaald oefenen, oftewel exposure, uiteindelijk noodzakelijk. Angst betekent niet automatisch dat iemand onveilig rijdt, maar veiligheid moet voorop blijven staan; rijden terwijl iemand volledig overstuur is, is geen goed idee. Wie er alleen niet uitkomt, kan hulp zoeken bij een psycholoog of een rijschool die gespecialiseerd is in rijangst. Ook het delen van de angst met bekenden kan steun en motivatie geven. Sinds ze weer rijdt, heeft de schrijver niet alleen meer vertrouwen op de weg, maar ook in het dagelijks leven.