Je snijdt al je hele leven uien verkeerd! We hebben een geniale truc ontdekt die voorgoed een einde maakt aan tranen.

In dit artikel:

Snijden van uien hoeft geen tranendal te zijn: de echte boosdoener is niet de ui zelf maar hoe je ermee omgaat. In de keuken ontstaat het huilen doordat bij het opensnijden van uien cellen kapotgaan en enzymen zwavelverbindingen omzetten in een irriterend gas. Dat gas vormt in contact met het vocht van je ogen een licht zuur, waardoor je instinctief gaat tranen om de “indringer” weg te spoelen.

Twee eenvoudige maatregelen maken het verschil. Ten eerste: gebruik een scherp koksmes en onderhoud het regelmatig. Een bot mes pleegt geen nette sneden maar plet en verscheurt cellen, waardoor veel meer van dat irriterende gas vrijkomt. Ten tweede: behandel de wortel van de ui als je bondgenoot, niet als afval. Die wortel bevat de hoogste concentratie van de zwavelstoffen; als je hem er vroeg afhaalt of beschadigt, komt er veel meer prikkelende stof vrij. Laat de wortel dus onaangetast tijdens het snijden en gooi hem pas weg als je klaar bent.

Praktische werkwijze: snijd de ui verticaal (van boven naar beneden), schil alleen de buitenste laag, halveer en leg aan één kant plat op de plank. Maak horizontale sneetjes zonder in de wortel te snijden, maak dan verticale sneden tot aan de wortel en werk af met boven-naar-beneden sneden om nette blokjes te krijgen. De intacte wortel houdt de ui bij elkaar en minimaliseert celbeschadiging — en dus tranen.

Kortom: geen duikmasker of kaarsjes nodig; een scherp mes en het bewaren van de wortel zijn de wetenschappelijk onderbouwde trucs die professionele koks toepassen om uien te hakken zonder tranen.