Ik wist niet zeker of ik kinderen wilde, tot ik hoorde dat ik ze niet kon krijgen

In dit artikel:

Cosmo’s Ivana dacht nooit uitgesproken na over een kinderwens. Ze zei hooguit “misschien ooit”, totdat ze vorig jaar hoorde dat ze door haar chronische ziekten en andere aandoeningen geen kinderen kan krijgen. Hoewel ze zichzelf voorhield dat het misschien beter was, raakte het definitieve einde van die mogelijkheid haar diep.

Dat verdriet werd sterker toen een goede vriendin zwanger bleek. Ivana was oprecht blij voor haar, maar voelde tegelijk scherp wat ze zelf zou missen. Ze schaamde zich daarvoor en vreesde dat haar verdriet haar tot een slechte vriendin maakte. Psycholoog Chantal Rijk legt uit dat beide gevoelens naast elkaar kunnen bestaan: iemand kan blij zijn voor een ander en tegelijkertijd rouwen om een eigen gemis.

Volgens Rijk gaat rouw niet alleen over iets wat iemand heeft gehad en verloren, maar ook over een toekomstbeeld dat innerlijk al vorm had gekregen. Bij een onvervulde kinderwens gaat het daarom niet alleen om een mogelijk kind, maar ook om ervaringen zoals een zwangerschap, de eerste schopjes en het moederschap zelf. Het is rouw om een niet-geleefd leven. Ook zwangerschappen van anderen kunnen dat verlies extra zichtbaar maken.

De psycholoog benadrukt dat stille verliezen vaak worden onderschat en niet met geruststellende clichés moeten worden weggewuifd. Erkenning, luisteren en ruimte geven aan het verdriet zijn belangrijker dan meteen oplossingen aandragen. Open communiceren — bijvoorbeeld zeggen dat je blij bent voor iemand, maar dat het nieuws ook pijn doet — kan begrip creëren.

Ivana en haar man onderzoeken inmiddels draagmoederschap en staan open voor adoptie. Tegelijk beseft ze dat haar leven zonder kinderen waardevol en rijk is, dankzij haar man, hond, familie en vrienden. Het verdriet mag er zijn zonder afbreuk te doen aan die dankbaarheid of aan haar oprechte blijdschap voor anderen.