Ik werk bij een tijdschrift en dit klopt er écht van The Devil Wears Prada 2

In dit artikel:

De schrijfster, inmiddels medewerker bij Cosmopolitan, vergelijkt haar eigen ervaring in het tijdschriftwereldje met het beeld uit The Devil Wears Prada en ontkracht vijf veelvoorkomende ideeën. Vanaf haar eerste zenuwachtige werkdag bleek dat de glamour van de film deels klopt, maar meestal minder dramatisch en vaker pragmatisch is.

Ten eerste: ja, er lopen opvallend veel stijlvolle collega’s rond en het kantoor kan soms aanvoelen als een mini-modeshow, maar nette of opvallende kleding is geen dwingende regel. Persoonlijke stijl wordt juist gewaardeerd en ‘outfit repeaters’ worden niet afgekraakt. Ten tweede bestaat een soort ‘fashion closet’, maar die ziet er in het echt vooral uit als een geordende opslagplaats: veel items worden door merken uitgeleend voor shoots en daarna geretourneerd, in plaats van vrije toegang tot designerjurken.

Derde punt: Fashion Week en events zijn reëel en bieden glansmomenten — premières, diners, internationale trips — maar vaak met werkverplichtingen erbij: netwerken en het blad vertegenwoordigen. Het zijn uitschieters, geen dagelijkse werkelijkheid. Vierde: het papieren tijdschrift leeft voort naast een veel groter online team; ondanks digitalisering blijft print volgens de auteur waardevol vanwege het tastbare en creatieve proces.

Tot slot: de sector is minder intimiderend dan de film suggereert. Natuurlijk spelen zenuwen en imposter syndrome, zeker bij interviews met beroemdheden, maar het team is warm en collegiaal; extreme diva’s of het gooien van jassen zijn geen dagelijkse kost. Haar slotboodschap is geruststellend voor aspiranten: het vak combineert leuke collega’s, goede outfits en voldoende glamour, zonder de toxische overdramatiek uit de film.