Ik vond alles cringe, maar dit jaar ben ik daar helemaal mee gestopt
In dit artikel:
Ik stop met stressen over wat ik op social media zet en probeer weer onbezorgd te posten — een beweging die voortkomt uit de botsing tussen twee generaties en de manier waarop platforms zijn veranderd. Millennials waren de proefkonijnen van de smartphone- en socialmediagolf: zij begonnen te delen zonder veel schaamte of strategie, gewoon voor de lol. Gen Z daarentegen groeide op in een wereld waarin digitale aanwezigheid altijd al van belang was, waardoor delen al snel persoonlijker en risicovoller voelde. Dat verschil legde de basis voor het woord ‘cringe’ als beschuldiging: Gen Z labelde veel millennial-uitingen als ongemakkelijk en passé.
In de loop der tijd veranderden de platforms zelf. Wat ooit spontane vierkante foto’s en losse updates waren, evolueerde naar gepolijste Instagram-grids en een ecosysteem vol influencers en advertenties. Daardoor is posten minder onschuldig geworden: één misstap kan leiden tot publieke kritiek of canceling, en gebruikers zijn alert op alles wat ‘awkward’ of controversieel kan overkomen. Die constante zelfcensuur zien we niet alleen bij beroemdheden en creators, maar ook terug op persoonlijke profielen: berichten worden gecontroleerd door meerdere vrienden, captions worden herschreven, en spontane momenten verdwijnen.
Tegelijkertijd heeft de commercialisering van online identiteit de authenticiteit uitgehold. Sociale media zijn steeds meer een strategie geworden — een mix van merkbouw, contentplanning en performance — en dat verandert hoe we relaties en zelfexpressie online waarderen. Platforms die ooit bedoeld waren voor ongefilterde inhoud, zoals Substack in de beginjaren, trekken inmiddels ook zakelijke belangen aan, wat de indruk versterkt dat alles een rolletje is.
De schrijver van het stuk erkent dat zij en haar generatie de maatstaf voor ‘cringe’ zelf hebben opgelegd door emoties en gedrag te blijven analyseren en labelen met psychologische termen. Nu ontstaat er een tegenreactie: nostalgie naar de ‘millennial-era’ waarin posten minder fraai, maar vrijer was. De auteur kiest bewust om minder bezig te zijn met externe oordelen — mede omdat er al genoeg andere zorgen zijn (geopolitiek, studie, wonen) — en moedigt aan om weer te durven posten zonder uitvoerige goedkeuring.
De oproep is praktisch: oefen met schaamteloosheid, vergelijk minder en besteed energie aan wat jou echt leuk lijkt. In plaats van social media als een podium te behandelen, pleit het stuk voor het terugwinnen van plezier en spontaniteit — een soort millennial-cringe-comeback waarbij mensen leren comfortabeler te worden met zichzelf online. Wie dit probeert, kan volgens de auteur meer voldoening halen uit hobby’s en verbindingen, doordat social media weer een plek wordt voor echt, imperfect plezier in plaats van constante performance.