Ik mis de diepgaande, intensieve vriendschappen die overgenomen zijn door 'catch-up culture'

In dit artikel:

Sinds ze van school naar een 9-tot-5-leven ging, merkt de schrijfster dat haar vriendschappen fundamenteel veranderden: spontane meerdaagse hang-outs maakten plaats voor korte, efficiënte ontmoetingen die vooral bestaan uit bijpraten. Ze ontwijkt inmiddels “datumprikkers” — afspraken die twee maanden van tevoren worden gepland — en ervaart dat contact vaak draait om het overlopen van elkaars levens in plaats van samen nieuwe dingen te beleven. Het fenomeen krijgt de naam catch-up culture, een term die online circuleert en volgens de auteur het gevoel oproept dat vriendschappen in een modern hamsterwiel terechtkomen.

Binnen de redactie en haar vriendengroep werd het idee breed herkend: als volwassene verschuiven prioriteiten naar partner, werk, gezin en gezondheid, waardoor vriendschap snel naar de achtergrond verdwijnt. Dat heeft mogelijk bredere consequenties: bijna de helft van de volwassen Nederlanders voelt zich eenzaam, en voor jongeren (16–25) is dat nog steeds een substantieel deel. De schrijfster vraagt zich af of oppervlakkiger, zeldzamer contact bijdraagt aan dat gevoel, zeker wanneer mensen elkaar maar eens in de paar maanden zien en gesprekstijd beperkt is.

Om catch-up culture te doorbreken pleit ze voor meer last-minute contact en gezamenlijke, alledaagse activiteiten — spontaan naar de markt of kringlopen — zodat vrienden elkaar werkelijk meenemen in het leven in plaats van enkel te rapporteren wat er gebeurde. Ze erkent uitzonderingen (kinderen, grote afstand), maar roept vrienden op minder te plannen en vaker meteen te bellen voor een spontaan moment samen.