Hoor je je vriendje ook een cadeau te geven op Valentijnsdag?

In dit artikel:

Met Valentijnsdag voor de deur speelt bij veel heteroseksuele vrouwen elk jaar dezelfde vraag: moet ik mijn vriendje ook iets geven? In gesprekken ontstaan twee kampen: de “ja”-groep die vindt dat affectie wederkerig hoort te zijn en die ruim van tevoren plannen maakt om hun partner te verwennen, en de “nee”-groep die stelt dat vrouwen niets verplicht zijn, soms met het idee dat mannen juist degene zouden moeten zijn die geven. Die tegenstellingen leveren voorspelbare en soms achterhaalde argumenten op.

De auteur trekt de conclusie dat de discussie minder over de feestdag zelf gaat en meer blootlegt hoe we mannelijkheid en emotionele rollen blijven framën. Het weghouden van affectie richting mannen bevestigt het idee dat mannen niet kwetsbaar mogen zijn; daarmee handhaven we juist rolpatronen waar we ons vaak tegen verzetten. Liefde tonen hoeft geen verlies van autonomie te zijn, maar een bewuste keuze. Bovendien benadrukt de tekst dat Valentijnsdag historisch niet primair om cadeaus draaide maar om het tonen van genegenheid (oorspronkelijk vaak anoniem), en dat de huidige commercie van de dag het verwachtingspatroon heeft versterkt.

Praktisch advies in de tekst: zie een cadeau als een leuke extra, niet als het fundament van een relatie. In een gezonde relatie tonen partners liefde op verschillende momenten, het ene gebaar maakt de ander niet overbodig. En tenslotte: vrouwelijke empowerment zou niet moeten worden gezocht in een eendaagse bevestiging van affectie, maar eerder in gezamenlijke inzet tegen structurele ongelijkheid.