Het medicijn dat de honger stilt: Waarom valt iedereen af met GLP-1, maar heb jij nog steeds trek in een salade?

In dit artikel:

GLP-1, een van nature voorkomend hormoon (glucagon-achtige peptide-1), is de laatste twee jaar uitgegroeid tot een belangrijk middel tegen obesitas en diabetes. Het hormoon regelt de bloedsuiker, stimuleert insulineafgifte, remt glucagon en vermindert de eetlust — eigenschappen die farmaceutische bedrijven benutten in GLP-1-agonisten. Bekende geneesmiddelen zijn Ozempic en Wegovy (semaglutide), Saxenda (liraglutide) en Mounjaro (tirzepatide). Deze middelen, alleen op recept verkrijgbaar, hebben in gecontroleerde omstandigheden opmerkelijke gewichtsverliesresultaten laten zien (gemiddeld enkele kilo’s tot tientallen kilo’s afhankelijk van omstandigheden) en worden zowel bij type 2-diabetes als bij obesitas ingezet.

Tegelijkertijd heeft de opkomst van deze medicijnen geleid tot verwarring en misleiding op de supplementenmarkt. Webshops en producten adverteren massaal met termen als “GLP-1-activering” of “natuurlijke GLP-1-ondersteuning”, terwijl hun ingrediënten doorgaans uit kruiden (berberine, kaneel, kurkuma), vezels, vitamines en mineralen bestaan. Dergelijke preparaten kunnen een milde invloed hebben op verzadiging of bloedsuiker, maar benaderen geenszins het effect van voorgeschreven GLP-1-agonisten.

Belangrijke punten: echte GLP-1-medicijnen beïnvloeden de stofwisseling sterk en vereisen medische begeleiding; ze zijn geen snelle, vrijblijvende oplossing voor incidenteel overeten. Het gebruik vraagt monitoring, aanpassing van leefstijl en afweging van bijwerkingen en geschiktheid. Daarnaast speelt toegang en betaalbaarheid een rol: de discussie is niet meer of deze middelen werken, maar wie ze kan krijgen en bekostigen. GLP-1 staat daardoor centraal in het publieke debat over behandelingen voor langdurig hormonale verstoringen en overgewicht — een veelbelovende medische innovatie, maar geen wonderpil voor ondoordacht gebruik.