Het keerpunt van de vooruitgang: terwijl wij het dek van de Titanic oppoetsen, zijn anderen al aan boord van de Enterprise.
In dit artikel:
De auteur schetst een scherp contrast tussen twee realiteiten: aan de ene kant een dagelijkse samenleving verzandt in bureaucratie — lange wachttijden bij de dokter, papierwerk en trivialiteiten — en aan de andere kant versnellen technologische centra zoals Silicon Valley en onderzoeks-labs richting een fundamentele verandering van economie en biologie. Waar wij druk zijn met formulieren en politieke kleinzieligheden, werken tech-visionairs al aan systemen die gewone intellectuele arbeid overbodig maken en biologische processen als code behandelen.
Kernpunt: veel van wat we nu werk noemen bestaat uit het verplaatsen en verwerken van digitale informatie. Dergelijke taken vereisen geen fysieke herschikking van atomen en zijn daardoor kwetsbaar voor automatisering door kunstmatige intelligentie. AI is niet een verre toekomstmuziek; het is al operationeel en kan veel administratieve, analytische en repetitieve taken overnemen. Dat betekent dat grote groepen werknemers hun huidige functies kunnen verliezen zodra de technologie uitrolt.
Verder beweert de tekst dat biologie steeds meer benaderd wordt als software: veroudering zou een programmeerfout zijn die zich laat corrigeren. Zodra wetenschappers systemen begrijpen en kunnen 'hacken', verandert de kijk op ouder worden en gezondheid radicaal. Dit idee koppelt aan bredere technologische trends — goedkopere energie, schaalbare rekenkracht en zelfs zelf-reproducerende productierobots — die leiden tot overvloed in plaats van schaarste. In een dergelijke economie veranderen de dominante schaarste-en-waarde-maten: energie en rekenkracht worden de belangrijkste valuta.
De auteur waarschuwt dat samenlevingen op dit punt nauwelijks voorbereid zijn. Het politieke debat blijft gericht op herverdeling van schaarse middelen binnen het bestaande systeem, terwijl de technologische transformatie mogelijk een geheel nieuw speelveld oplevert waarin traditionele instrumenten (zoals belastingen en pensioenen) ontoereikend zijn. Voorstellen als een gegarandeerd basisinkomen worden genoemd, maar echte welvaartsstijging zou volgens de schrijver voortkomen uit technologische vooruitgang zelf, niet alleen herverdeling.
De boodschap is vooral een mentale oproep: het gaat niet primair om welke partij aan de macht is, maar om het vermogen van een maatschappij om haar denkkader en opleidingen aan te passen. Wie vast blijft houden aan verouderde structuren en vaardigheden, loopt het risico door de volgende golf van verandering “tot op het bot” doorweekt te worden. De schrijver vergelijkt de situatie met twee kikkers: een die nog rustig in koud water zit en een andere die niet merkt dat het water explosief opwarmt.
Aanvullende context: historische technologische omslagen (industriële revoluties) vervingen ook banen maar creëerden later nieuwe rollen en welvaart — echter de snelheid en aard van AI en biotechnologie kunnen ingrijpender zijn. Beleidsopties die vaak genoemd worden zijn hervorming van onderwijs, actieve arbeidsmarktpolitiek, herverdeling in combinatie met investeringen in technologie en infrastructuur, en debat over welke waarden we willen behouden in een wereld van overvloed. De schrijver dringt erop aan niet naar de grond te blijven staren, maar een meer toekomstgerichte houding aan te nemen en zich actief voor te bereiden.