Gaan we het óóít oké vinden dat een vrouw een man ten huwelijk vraagt?

In dit artikel:

Lifestyle-influencer Estella werd recent het mikpunt van felle kritiek nadat ze op TikTok vastlegde dat zij haar vriend — met wie ze veertien jaar samen is en vier kinderen heeft — ten huwelijk vroeg. Een van haar video's, waarin ze vertelt dat ze eerst zijn vader om toestemming vroeg, trok ruim 11,8 miljoen kijkers en tienduizenden reacties. Veel kijkers vonden het aanzoek vernederend, vooral omdat haar partner tijdens het moment weinig emotie of enthousiasme toonde en tot nu toe niet publiekelijk voor haar is opgekomen. Estella reageerde nonchalant op de onlinestorm: ze likete sarcastische reacties en trad op bij TMZ om de speculaties te bespreken.

De heftige backlash past in een patroon: ook bekende voorbeelden zoals Bella Thorne en Jodie Turner-Smith (met verwijzing naar Joshua Jackson) kregen vergelijkbare reacties toen rollen omgedraaid werden. Die afkeer heeft diepere wortels in traditionele genderbeelden. Het klassieke aanzoek — man op één knie, eerst toestemming van de vader — komt uit de Victoriaanse tijd waarin een huwelijk neerkwam op overdracht van rechten en vrouwen weinig juridische autonomie hadden. In theorie is een vrouw die het initiatief neemt een subversief, feministisch gebaar, maar in de praktijk wordt het vaak als wanhopig of misplaatst gezien.

Dat oordeel wordt versterkt door hedendaagse narratieven die mannen in heterorelaties bestempelen als bindingsangstig en vrouwen aanprijzen om geduldig te wachten of mannen te “masseren” richting een aanzoek. Bovendien tonen studies al jaren dat mannen gemiddeld meer voordeel halen uit het huwelijk dan vrouwen — een ongelijkheid die de symbolische daad van zelf voorstellen minder vanzelfsprekend transformeert tot gelijkwaardigheid. Sommige scherpe reacties online kunnen ook worden gelezen als frustratie over vrouwen die hard hun best doen voor een instituut dat structureel in hun nadeel kan werken.

Kortom: zolang de materiële en emotionele voordelen van trouwen niet veel eerlijker verdeeld zijn, blijft het vragen van de hand door vrouwen een controversieel, vaak bekritiseerd gebaar — ook al kan het persoonlijk en progressief bedoeld zijn.