Europese auto-zelfmoord: Hoe we feitelijk capitulatie aan China hebben getekend door de doelstellingen voor 2035 te "versoepelen".
In dit artikel:
In Brussel is recent een belangrijke wijziging in de autoregels doorgevoerd: de eerder strakke ambitie om in 2035 alleen nog nieuwe voertuigen zonder uitlaatgassen te verkopen is afgezwakt. In plaats van een volledige overgang naar 100% elektrische nieuwe auto’s werden compromissen opgenomen, waaronder een doelstelling van circa 90% emissiereductie en de mogelijkheid om synthetische brandstoffen en ‘groen staal’ mee te rekenen. Ook is de termijn voor een tussendoel (55% minder uitstoot) feitelijk met twee jaar opgeschoven naar ongeveer 2032.
Volgens het artikel werd die stap in Brussel gedreven door harde lobbying van autofabrikanten en door politieke argumenten over “markt- en netgereedheid”. De auteur bestrijdt die motieven: consumenten zouden geen elektrische auto willen, luidt de redenering van voorstanders, maar in werkelijkheid zouden kopers vooral geen dure en middelmatige EV’s willen. De echte oorzaak van de versoepeling noemt de schrijver Europese arrogantie en belangenbehartiging van gevestigde fabrikanten die hun verbrandingsmotoren en e‑brandstoffen willen behouden.
De kernkritiek is strategisch: terwijl Europa politiek en regelgevend ruimte geeft voor verbrandingsmotoren op e‑brandstof, rennen Chinese fabrikanten technologisch ver vooruit. De tekst wijst op concrete technische voorsprongen van Chinese modellen: standaard 800‑volt architecturen met laadsnelheden boven de 400 kW, acceleraties van familiewagens tot 100 km/u in onder de 3 seconden, koppels rond of boven 700 Nm, en concurrerende prijzen die vergelijkbaar zijn met goed uitgeruste Europese middenklassers. Het gevolg volgens de auteur is dat Europa zich een decennium voorsprong cadeau geeft aan China en daarmee marktaandeel en industriële macht riskeert te verliezen.
De schrijver benadrukt dat dit geen puur ecologische discussie is maar een technologiewedloop: elektrische aandrijving is volgens hem wezenlijk superieur — minder bewegende delen, direct koppel, lagere onderhoudskosten en betere prestaties — en daarom geen loutere “groene” keuze maar een revolutie in mobiliteit. Door regelgeving te versoepelen zou Europa innovatie afremmen en de industrie toestaan te blijven teren op oude technologieën, met als uiteindelijk risico dat auto’s op Europese wegen straks massaal uit andere werelddelen komen.
Als lichtpuntje noemt de auteur dat liefhebbers van V8’s en verzamelaars voorlopig nog kunnen blijven genieten van verbrandingsmotoren, maar concludeert cynisch dat die geruststelling slechts symbolisch is terwijl de rest van de markt, sneller en geruisloos, Europa voorbij zal trekken. De boodschap: de Brusselse concessie verlengt de status‑quo en kan op lange termijn leiden tot economische en technologische achteruitgang voor de Europese auto-industrie.