Door vrouwen geliefde boeken worden als 'smut' neergezet, en ik ben er helemaal klaar mee
In dit artikel:
De auteur verzet zich tegen de manier waarop romantasyboeken van vrouwelijke schrijvers snel als ‘smut’ worden weggezet zodra er expliciete seks in voorkomt. Die neerbuigende typering werd volgens haar opnieuw bevestigd door Arjen Lubach, die in zijn satirische programma de nieuwste release van Sarah J. Maas een seksboek noemde dat voor een derde uit seksscènes zou bestaan.
Als voorbeeld noemt ze A Court of Splintered Harmony, het zesde deel in de populaire ACOTAR-reeks. De serie volgt Feyre in een fantasiewereld vol liefde, politiek, oorlog, geweld en vriendschap. Fans stonden voor de release ’s nachts in de rij, maar volgens de auteur zegt die betrokkenheid niets anders dan de grote fanbases rond films, concerten of andere populaire cultuur. Van de 416 pagina’s van het boek zouden er volgens BookTokker Marijke slechts zes over seks gaan.
De seksscènes zijn volgens de auteur daarom geen hoofdonderwerp, maar onderdeel van de bredere emotionele en romantische ontwikkeling van de personages. In veel vergelijkbare boeken van schrijfsters als Rebecca Yarros en Callie Hart staan bovendien thema’s als toestemming en vrouwelijk genot centraal. Sommige lezers zouden dankzij deze verhalen hun eigen seksualiteit beter hebben leren kennen.
Sarah J. Maas zei in de podcast Call Her Daddy dat de intieme scènes verbonden zijn met de emotionele ontwikkeling van haar personages en relaties. Ze vindt het frustrerend dat boeken van vrouwen minder serieus worden genomen zodra daarin openlijk seks en vrouwelijk plezier voorkomen. De auteur ziet daarin een dubbele standaard: mannelijke schrijvers, zoals George R.R. Martin, krijgen lof voor fantasywerken met veel grovere en soms niet-consensuele seks, terwijl vrouwelijke auteurs om vergelijkbare elementen worden bespot. Volgens haar is dat een uiting van misogynie en van weerstand tegen de seksuele zelfbeschikking van vrouwen.
Vandaag Inside: 'The Champ' richt zich in video tot René van der Gijp, Wim Kieft, Michel van Egmond en Rob Jansen