Annes dochtertje was pas 6 toen ze zei dat ze dood wilde: 'Hoe kan ik haar welkom laten voelen?'
In dit artikel:
Het begon vijftien jaar geleden op een gewone donderdagavond, toen de zesjarige Stella tijdens het eten zei: "Ik wou dat ik dood was." Die kalme, onverwachte zin leidde bij haar ouders tot diepe onmacht en het besef dat er meer aan de hand was dan een voorbijgaande bui. De moeder vroeg door, stelde een codewoord voor om signalen voortaan sneller te herkennen, en besloot het probleem serieus aan te pakken: niet alleen het gedrag, maar vooral de onderliggende beleving van haar dochter.
Al eerder waren er aanwijzingen: in groep 2 voelde Stella zich niet op haar plek, verveelde zich, hoorde er niet bij en zocht aansluiting bij oudere kinderen. Gesprekken met de school leverden weinig concrete hulp op; de dorpsschool had weinig ervaring met kinderen zoals zij. Pas nadat beide dochters getest bleken hoogbegaafd, schakelden de ouders hen over naar een grotere school met kennis van hoogbegaafdheid. Daar vond Stella een juf die haar begreep en zag; dat, plus paardrijden, hielp haar herstel op gang.
De moeder herkent in Stella veel van haar eigen jeugd: als jongste van vier werd zij bestempeld als "lief maar kan niet leren", voelde zich overprikkeld en trok zich vaak terug. Later, als lerares, realiseerde ze tijdens een studiedag dat ze zelf hoogbegaafd is. Die persoonlijke herkenning leidde haar om zich te specialiseren als therapeut voor kinderen die intens voelen en denken. Ze schreef het boek Begrijp me goed, het verlangen naar verbinding bij hoogbegaafde kinderen en zet zich in om eenzaamheid onder deze groep bespreekbaar te maken.
Belangrijke observaties uit haar werk: klachten als woedeaanvallen, angsten, onverklaarde buikpijn, een vol hoofd en slaapproblemen kunnen voortkomen uit langdurig gebrek aan begrip, zicht en verbinding. Hoogbegaafde kinderen vertonen niet altijd het stereotype van briljante boekwurmen; veel van hen presteren onder hun kunnen of proberen niet op te vallen. Pas bij echte uitdaging laten ze vaak zien wat ze in huis hebben. Daarom is het essentieel om eerst de onvervulde behoeften achter lastig gedrag te zoeken en kinderen te helpen hun binnenwereld te begrijpen.
De uitkomst voor deze familie is positief: beide dochters doen het goed — Stella rondt deze zomer een master af en Bente doet promotieonderzoek in Oxford — en ze begrijpen zichzelf veel beter. De moeder benadrukt dat veiligheid, gezien en verbonden voelen geen luxe zijn maar basisbehoeften. Haar les voor andere ouders en scholen is helder: luisteren, kennis over hoogbegaafdheid en passende uitdaging kunnen voorkomen dat intens voelende kinderen zich verloren en ziek gaan voelen.