Anna Nooshin heeft big plans voor haar boek Je Moeder: 'Ik denk aan een internationale tv-serie'

In dit artikel:

Anna Nooshin vertelt in Cosmo’s Bookshelf over haar boek *Je Moeder*, haar liefde voor lezen en de manier waarop ze het moederschap eerlijk heeft beschreven. Ze leest al sinds haar jeugd, mede onder invloed van haar vader, en kiest nog altijd het liefst voor fysieke boeken. Werken als *Anna Karenina*, *Gone with the Wind* en *The Secret History* hadden grote invloed op haar. Haar belangrijkste aanrader is *Giovanni’s Room* van James Baldwin.

Nooshin begon tijdens haar zwangerschap met het opschrijven van haar ervaringen. Ze miste verhalen over moederschap vanuit het perspectief van echte vrouwen, in plaats van alleen psychologen of artsen. Na de geboorte van haar dochter Nala bleef ze schrijven. Het uiteindelijke schrijfproces duurde ongeveer twee jaar; ze wachtte bewust tot ze zich weer goed voelde, zodat het boek niet vanuit woede of wanhoop zou ontstaan.

Ze koos ervoor *Je Moeder* zelf uit te geven, omdat een boek voor haar de meest persoonlijke vorm is om zichzelf te delen. Daarin schrijft ze open over haar gevoelens, haar relatie met Thijs, seks en de moeilijke kanten van het ouderschap. Vooral het delen van passages over haar partner vond ze spannend, omdat hij daar niet zelf voor had gekozen. Een testpanel van vijftien bekenden reageerde verbaasd over de openheid, maar Nooshin wilde zich niet laten leiden door die externe kritiek.

Schrijven helpt haar om gevoelens uit te spreken die ze mondeling moeilijk kan verwoorden. Met het boek wil ze moeders laten weten dat ook harde, ongemakkelijke of ogenschijnlijk negatieve emoties legitiem zijn en niet simpelweg als een fase moeten worden afgedaan. De vele reacties van vrouwen die zich door het boek gezien en begrepen voelen, hebben de band met haar online community versterkt.

Nooshin denkt al na over een vervolg. Ze ziet mogelijkheden voor een internationale fictieserie over het onderwerp, maar sluit ook een documentaire niet uit. Daarnaast deelt ze een opvallende leesgewoonte: ze markeert passages, schrijft in haar boeken en laat ze daarna op openbare plekken achter in de hoop dat iemand ze vindt en gaat lezen.